เขาถิ่มไปละแม่ เขาทิ้งลูกไปละแม่
เชื่อว่าฮักแท้ แต่สุดท้ายบ่เป็นคือฝัน
บ่เคยจำเคยจื่อ บ่เคยเชื่อควมแม่
สุดท้ายอ้ายกะถิ่มกัน
อุตส่าห์หอบผ้าหอบฝันฝากชีวิตไว้
บ่เป็นหยังดอกนาง กลับมาสู่อ้อมกอดแม่
นี่ล่ะฮักแท้ยังมีแม่คอยอยู่เคียงข้าง
บ่เคยซ้ำเคยตื่ม บ่เคยป้อยเคยด่า
มีแต่นั่งปลอบใจบ่ห่าง
เห็นลูกเจ็บแม่เจ็บทุกครั้ง อีคำ อีหล่า
สะไคฟังควมแม่ คนที่แคร์ใจเฮาที่สุด
สะไคฟังควมแม่ แล้วไปหยุดที่คำว่าลา
ผิดที่ลื่นควมแม่ แลนนำเขา
เขาฮอด บ่หัวซา
ขอโทษเด้อแม่จ๋า
ที่แม่บอกมา บ่ผิดจักคำ
บ่เป็นหยังดอกนาง
บ่ว่าหยังเจ้าเลยจักเม็ด
ลุกหาเวียกเฮ็ด เช็ดน้ำตาอาบน้ำกินข้าว
บ่เคยซ้ำเคยตื่ม บ่เคยป้อยเคยด่า
มีแต่บอกให้ลืมเขา
เขาเซาฮักกะเซาฮักเขา อีคำ อีหล่า
สะไคฟังควมแม่ คนที่แคร์ใจเฮาที่สุด
สะไคฟังควมแม่ แล้วไปหยุดที่คำว่าลา
ผิดที่ลื่นควมแม่ แลนนำเขา
เขาฮอด บ่หัวซา
ขอโทษเด้อแม่จ๋า
ที่แม่บอกมา บ่ผิดจักคำ
ให้ฟังควมผุแม่เว้า ผุเพิ่นเจ้ากายมาก่อน
อาบน้ำฮ้อนก่อนน้ำเย็น
จั่งได้เป็นดอกแม่นาง
อันความหวังครั้งสุดท้าย
ให้แม่บายบอกลูกแน
อยู่กับแม่เด้อผู้นี้
อีนางหล้า ให้ส่วงเซาเด้อคำแพง
สะไคฟังควมแม่ คนที่แคร์ใจเฮาที่สุด
สะไคฟังควมแม่ แล้วไปหยุดที่คำว่าลา
ผิดที่ลื่นควมแม่ แลนนำเขา
เขาฮอด บ่หัวซา
ขอโทษเด้อแม่จ๋า
ที่แม่บอกมา บ่ผิดจักคำ
ขอโทษเด้อแม่จ๋า
ที่แม่บอกมา บ่ผิดจักคำ